Het verhaal van Martijn, de broer van Christa

Ik ben Martijn, de broer van Christa. Ik vond Christa een hele lieve meid. Ik vind het wel jammer dat ik mijn verjaardag twee keer in het ziekenhuis heb moeten vieren. 't Is jammer dat Christa dood is gegaan, maar nu heeft ze geen pijn meer. Toen ik acht werd heb ik heel veel confetti geknipt. Mijn verjaardag werd een paar dagen voor mijn echte verjaardag gevierd in een ziekenzaaltje van de afdeling waar Christa lag. Ik heb een cadeautje van de zusters gekregen.  Als ik bij Christa op bezoek kwam mocht ik soms in de speelzaal en dat vond ik erg leuk. Ik ben zelfs "dokter" Martijn geweest, want van de zusters kreeg ik een witte jas en een stethoscoop. Papa heeft er toen nog een naamkaartje op gemaakt: Dokter Martijn. Dat vond ik erg leuk.

Als ik in het ziekenhuis op mijn stepje weg wou was Marijn (een verpleger van Christa) of Christa zelf er mee weg. Als Christa op het stepje weg was rende papa of mama erachter aan met de infuuspaal. Dat was een grappig gezicht.

Sinds Christa overleden is gaan we een paar keer per jaar naar een bijeenkomst in Amersfoort van de VOKK (= "Vereniging Ouders, Kinderen en Kanker"). Ik zit dan in een groep met kinderen die ook hun broertje of zusje hebben verloren aan kanker. Het is altijd erg fijn, want die brussen (broertjes en zussen) begrijpen wat ik voel. Ik voel me dan niet zo alleen. We begrijpen elkaar, want we zitten allemaal in hetzelfde schuitje. We mogen altijd een foto meenemen van ons overleden broertje of zusje of iets anders. Dat leggen we meestal in het midden bij elkaar. Ook knutselen we altijd en wordt er een verhaal verteld. Aan het eind van de dag komen onze papa's en mama's dan naar onze zaal. Meestal is er dan een bijzonder afscheid. We hebben een keer een stok doorgegeven aan elkaar. Degene die de stok had mocht iets zeggen, maar het hoefde niet. Als je naar huis gaat mag je de zelf geknutselde dingetjes meenemen.

Ik mis Christa heel erg.